Bir Şey Koptu İçimden

Bir şey koptu içimden, şey, her şeyi tutan bir şey,

Bilen var mı ? 

Yada boş verin. Sormadım sayın. Sinirlenmeyelim durduk yere. Okuyun siz en iyisi.

Bu ara bir şey koptu içimden.

Anlamadım ama.

Bir şeyi kaybettim.

Heves, neşe, huzur, … artık ne ise. 

Bu ara bir şey koptu içimden. Hayat yavaş akmaya başladı.

O kadar plan program, hepsi çöp oldu.

Demiş ya adam : “hayat sen planlar yaparken başına gelenlerdir” diye. Tam da o işte.

Bu ara her şey öylesine, random (olmadı bu, birazdan bag verdi de derim tam olur. mesleki dezenformasyon sanırım. bak şimdi dezenformasyon da olmadı. neyse ben devam edeyim.)

Bu sıralar başıma gelen her şey geliyor ve geçiyor. Çok şükür bir sorun yok. Ama kontrolsüz sanki.

Neyse dur; araya bi şiir koyalım da sözümüz güzelleşsin. 

Durun kalabalıklar, bu cadde çıkmaz sokak!
Haykırsam, kollarımı makas gibi açarak:
Durun, durun, bir dünya iniyor tepemizden,
Çatırdılar geliyor karanlık kubbemizden,
Çekiyor tebeşirle yekûn hattını âfet;
Alevler içinde ev, üst katında ziyafet!
Durum diye bir lâf var, buyrunuz size durum;
Bu toprak çirkef oldu, bu gökyüzü bodurum!
Bir şey koptu içimden, şey, her şeyi tutan bir şey,
Benim adım Bay Necip, babamınki Fazıl Bey;
….

devamını açın okuyun. Necil Fazıl / Destan.

Bak bi de şu vardı :

Kirpiklerim döküldü bak, balıklar yedi gözlerimi
Eksildim öylesine beni tamamlasana
Beni bir bütün et ki, bir daha bozulmayayım
Her şey var, bir şey yok diyorum anlasana

Bu da Ümit Yaşar Oğuzcan. Göz atarsınız.

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir